Echt man-zijn anno nu

Over man-zijn in een sterk vervrouwelijkte maatschappij

By

52 procent vindt de Nederlandse man minder mannelijk worden!

Gisteren zag ik iets opmerkelijks in het programma Factcheckers van de publieke omroep. Namelijk, dat op de vraag “Wordt Nederland minder mannelijk?” 52% van de ondervraagde Nederlandse mannen antwoordt met Ja.

Dat de Nederlandse man duidelijk minder mannelijk aan het worden is, was mij overigens niet ontgaan. Anders had deze blog tenslotte niet bestaan. Maar wat ik wel opmerkelijk vind, is dat 52 procent van de mannen dat vindt.

Ik vraag me dan alleen af of deze groep mannen dan ook vindt dat ze zelf minder mannelijk geworden zijn. Of dat ze dat vooral vinden van andere mannen.

En of de mannen die vinden dat ze niet zo mannelijk zijn, graag mannelijker zouden willen worden en zich afvragen hoe ze dan meer mannelijk zouden kunnen worden.

Overigens geloof ik wel dat er een groeiend aantal mannen is die dat wel zouden willen weten. Want één van de gevolgen van het minder mannelijk worden van mannen is namelijk, dat ze er minder aantrekkelijk voor vrouwen van worden. Iets wat zeker heel veel single mannen alles behalve bevalt.

Maar ook als je een vriendin hebt of getrouwd bent, zal je vriendin of vrouw meer op je kankeren en tegen je zeuren als je in de loop der tijd stiekem toch wat minder mannelijk geworden bent in haar ogen. Tevens zal je vrouw of vriendin dan degene zijn die de beslissingen neemt over wat jullie beiden aangaat.

Voorts zal ze vaker moe zijn dan voorheen, minder zin hebben in seks en doorgaans een stuk minder haar best doen om er leuk uit te zien.

Ook dat is ooit al eens onderzocht. En ik kom deze onverzorgde uitgeblust uitziende vrouwen bijna dagelijks tegen bij de supermarkt. Dus de onderzoekers zouden mijns inziens best wel eens heel erg gelijk kunnen hebben.

Weet je, sinds ik dit weet zou ik eigenlijk niets liever willen dan die mannen van deze vrouwen hierop aanspreken en ze vragen: “Heb jij eigenlijk enig idee wat jij je vrouw aandoet met je slappe totaal man onwaardige gedrag?”

Maar helaas, ze zijn er nooit bij in de supermarkt. Dus dat gaat niet. En al zouden de mannen erbij zijn en ik zou het ze vragen, dan ben ik bang dat ze mijn vraag absoluut niet begrijpen.

Inmiddels zijn onze sporthelden ook al verworden tot verwende moederskindjes en ideale schoonzonen die braaf doen wat er gezegd wordt. Wie blijven er nu in godsnaam nog over als rolmodellen voor de jonge mannen die nu opgroeien?

Zoals de legendarische Engelse auto coureur Sir Stirling Moss in een documentaire op de Engelse tv zender de BBC ooit treffend zei: “Vroeger gingen coureurs na de race feesten en achter de vrouwen aan. De coureurs van tegenwoordig zijn vooral lieve jongens die luisteren naar wat er gezegd wordt en die hun sponsor Vodafone bedanken.”

Een documentaire die overigens ging over 2 andere legendarische Engelse coureurs, James Hunt en Barry Sheene. Deze jongens zaten niet in hun Formule 1 auto of op hun GP motor onder een paraplu te wachten op de start, zonder ook maar een blik te werpen op de prachtige meisjes die de paraplu’s vasthouden. Hoogstwaarschijnlijk doodsbang dat hun vrouw of vriendin daar na afloop van de race wat van gaat zeggen.

Nee, deze jongens rookten nog een laatste sigaret en omarmden de meiden, maakten lol met ze en kusten ze voordat de helm opging. En dat gewoon voor het oog van de camera. Als vervolgens het startschot viel dan gingen ze het circuit op, hun leven wagen en races winnen. De meisjes giegelend achterlatend.

Dat waren de nog mannelijke jaren ’70 van de vorige eeuw. Net voordat het feminisme en de emancipatie zijn intrede deed in onze maatschappij.

Vandaag de dag zien we onze sporthelden angstvallig proberen hun escapades geheim te houden. Als ze gepakt worden zeggen ze sorry voor de camera, worden de beelden ervan wereldwijd uitgezonden en noemen we het een schandaal. En genieten we als een stel wijven van beelden van een man, ontdaan van zijn trots en een gezicht dat verraadt dat hij nu het liefste om zijn moeder zou roepen.

Het moge pijnlijk duidelijk zijn dat wij in deze ruim 40 jaar van emancipatie en feminisme beduidend minder mannelijk geworden zijn.

En ik denk eerlijk gezegd dat het hoog tijd wordt dat we weer eens wat mannelijker gaan worden met zijn allen. Het zal niet alleen onze vrouwen veel gelukkiger met ons maken. Maar ik denk dat het voor onszelf als man zijnde ook veel beter is.

We hebben alleen nog een lange weg te gaan vrees ik. Zeker zolang we op de Nederlandse buis nog presentatoren met net iets teveel trots in hun stem horen roepen, dat het met de man wel niets meer zal worden in de toekomst.

Ik hoop voor hun vrouwen dat zij thuis een beetje meer man zijn.